صفحه اصليدرباره ماتماس با مابازگشتوب سرويس

 

تعداد بازديد: 6647                                               
اين زنان بي .آر.تي
گفت و گو منبع
اين زنان بي .آر.تي عنوان
سحر افاضلي نويسنده
1387/02/28 تاريخ

گفت وگو با رانندگان زن اتوبوس هاي برقي

خلاصه
هفته‌نامه بازار كار مرجع

    چاپ   ارسال براي دوستان

 پنج راننده زن، اتوبوس هاي بي .آر.تي (B.R.T)، با مانتو شلوارهاي قهوه اي، يك شكل و سردوشي هايي كه نشان شركت واحد روي آن دوخته شده است در اتوبوس هاي برقي ايستگاه دپوي بعثت مشغول آموزش رانندگي با اتوبوس هاي برقي هستند.

يكي از اين زنان كه دستكش هاي سفيد كار پوشيده، سعي مي كند كابل هاي برق اتوبوس را كه از سيم برق جداشده، به جاي اول خود بازگرداند.

در هواي گرم و آفتابي دپوي بعثت انتهاي خيابان 17 شهريور، كلاه هاي نقاب دار روي مقنعه هاي خود گذاشته اند و عينك دودي به چشم زده اند.

اين زنان چند ماهي است كه در ناوگان اتوبوس هاي ويژه بي آرتي مشغول رانندگي شده اند و حضور آن ها بسياري از مسافران تهران را متعجب كرده است.

آرزو محمدي كيا، جوان ترين زن راننده اتوبوس هاي بي آرتي 34 ساله است و يكي از نخستين زناني كه در شركت واحد به عنوان راننده كار خود را آغاز كرده است مي گويد: «قبل از شروع اين كار 10 سال مربي آموزش رانندگي بوده، سال 1380 گواهينامه پايه يك خود را گرفته و گواهينامه موتورسيكلت نيز دارد.»

قبل از اين كه رانندگي اين شركت واحد را آغاز كند مربي شنا و واليبال نيز بوده، رانندگي اتومبيل هاي سنگين آرزوي او بوده است: «سعي مي كنم هركاري را آغاز مي كنم تا آخر آن را بياموزم به همين دليل حتي راندن موتورسيكلت را نيز يادگرفته ام.»
او حتي در خيابان هاي تهران موتورسيكلت نيز رانده است: «گاهي هم با هيبت مردانه موتورسيكلت سوار شده ام اما هيچگاه مشكلي برايم پيش نيامده است.»

زماني به فكر گرفتن گواهينامه پايه يك مي افتد كه از وجود زناني كه اتومبيل سنگين مي رانند آگاه مي شود: «براي گرفتن گواهينامه بين المللي اقدام كردم تا راننده ترانزيت شوم حتي دفترچه اتوبوس نيز گرفتم، اما همسرم موافق رانندگي من در جاده نبود و معتقد بود بهتر است صبركنيم تا خودمان اتوبوسي بخريم.»

او كه سال 1370 ازدواج كرده است، از مخالفت هايي مي گويد كه همسرش اوايل با كار او داشت: «وقتي متوجه ويژگي هاي خط اتوبوسراني بي .آر.تي شد كه خانم ها در قسمت جلوي اتوبوس مي نشينند و راننده چندان با مسافرها در ارتباط نيست، قبول كرد.» همسر او نيز راننده شركت واحد است، محمدي كيا مي گويد: «او و همسرش اولين زوجي هستند كه هم پست هستند.»

هر اتوبوس به دو نفر سپرده مي شود، يك راننده، شيفت صبح كار مي كند و ديگري بعدازظهر، محمدي كيا و همسرش هر دو روي يك اتوبوس كار مي كنند.

ستاره نادري يكي ديگر از زنان راننده است. او هم در حال آموزش رانندگي با اتوبوس هاي برقي است. 40 ساله است مي گويد: «رانندگي را از سن نوجواني دوست داشتم، 18 ساله بودم كه گواهينامه گرفتم و در سن 25 سالگي گواهينامه پايه يك را گرفتم.»

تا قبل از اين كه راننده اتوبوس شركت واحد شود، هيچ گاه فرصت نداشته تا اتومبيل سنگين براند. او به محض اين كه متوجه شد شركت واحد راننده زن استخدام مي كند، داوطلب مي شود: «در ابتدا دوست داشتم در بخش خصوصي كار كنم و اتوبوس بخرم و در شهر رانندگي كنم. اما همسرم معتقد بود كه اين كار مشكل است و استخدام شدن در شركت واحد دردسرهايي مثل تعمير و سرويس اتوبوس كه توسط خود شركت واحد انجام مي شود، ندارد.»

همسر نادري نه تنها مخالفتي با كار او ندارد، بلكه مشوق او نيز هست. اين زن در دو شيفت كار مي كند و همچون محمدي كيا، شغل قبلي اش مربي آموزش رانندگي است. مدتي هم مربي ورزش ايروبيك بوده است.

اين دو زن هر دو ورزش مي كنند، اما ورزشكار بودن را لازمه رانندگي با ماشين سنگين نمي دانند. «رانندگي نيازمند قواي جسماني خاصي نيست و كار راحتي است.»

محمدي كيا مي گويد: «من مي خواهم كارهاي مختلف را امتحان و تجربه كنم.»

او عاشق اين كار است و فكر مي كنم به اين زودي ها از اين كار خسته نشود، چرا كه شغل جذابي است.

محمدي جذابيت اين كار را به اين خاطر مي داند: «ما اولين زناني هستيم كه وارد اين كار شديم، من به كار در ترانزيت يا اتوبوس بين شهري فكر مي كردم اما تصور نمي كردم كه روزي با اتوبوس در شهر رانندگي كنم.» او گاهي به آگهي هاي روزنامه كه درخواست راننده پايه يك داشتند زنگ مي زده و همه از اين كه او گواهينامه پايه يك دارد تعجب مي كردند.

البته نادري جذابيت اين كار را به خاطر برخورد ويژه مردم مي داند: «زنان و حتي مردان مسافر ما را تشويق مي كنند. وقتي مي بينند كه زنان راننده هستند، مسافران لبخند رضايت مي زنند، به ويژه براي زنان اين شغل جالب است. همين خستگي را از تن ما مي گيرد.»

او برخورد راننده هاي مرد را با اين اقليت تازه وارد، خوب توصيف مي كند: «هيچ گاه برخورد نامناسبي از سوي همكاران مرد نديده ايم.»

محمدي علت اين برخورد خوب را چنين مي داند: «كيفيت رانندگي و كار زنان كم تر از مردان نيست.»

اما نادري معتقد است: «تجربه حرفه اي مردان در رانندگي اتوبوس هاي شركت واحد از ما بيش تر است چرا كه زنان تنها چند ماه است كه مشغول اين كار شده اند.»

او از برخي مشكلات حين كار مي گويد كه همكاران مرد به او در حل آن كمك كرده اند.

يك روز برفي اتوبوس دچار مشكل شد و من نمي دانستم بايد چه كنم، يكي از رانندگان سريع با اتومبيل بوكسور تماس گرفت و مشكل حل شد.» محمدي كيا دو فرزند دارد، دختر 15 ساله اش هم شاگرد ممتازي است، هم نجات غريق. آن قدر در رانندگي حرفه اي است كه مادرش مي گويد: «مي تواند در همه جاده هاي ايران رانندگي كند.»

نادري هم يك دختر 10 ساله دارد و هر دو از رضايت فرزندانشان از اين شغل مي گويند. بعضي از مردم معتقدند كه رانندگي مردان بهتر از زنان است اما محمدي كيا معتقد است، رانندگي اش بهتر از بسياري از مردان است: «به خاطر مشغله زياد و عجله هميشه با سرعت رانندگي مي كنم، البته با اتوبوس خيلي محتاطم چرا كه تجربه كافي ندارم و براي كسب تجربه سعي مي كنم بدون خسارت، سرعتم را افزايش دهم.» مي گويد: «رانندگي همسرش هم خوب است و به خاطر اين كه آرام تر است، فرزندانش هنگام رانندگي پدرشان احساس امنيت بيشتري مي كنند.»

اما نادري معتقد است: «رانندگي كار زنانه يا مردانه نيست، هم راننده زن خوب و هم مرد خوب وجود دارد. اما به شكل ميانگين مردان راننده هاي بهتري هستند. چرا كه پسرها در سنين پايين مي توانند رانندگي را تجربه كنند اما در گذشته اين امكان براي زنان وجود نداشته، البته در حال حاضر شرايط تا حدي بهتر شده، و زنان به راننده هاي خوبي تبديل شده اند.»

حقوق و مزاياي اين زنان فرقي با مردان راننده نمي كند البته سطح تحصيلات و سابقه كاري در ميزان حقوق آن ها موثر است. آنچه براي اين زنان راننده جالب است؛ علاقه زنان به اين شغل است. همه از آن ها مي پرسند كه چگونه مي توانند، راننده اتوبوس شوند، از شرايط مي پرسند.

نادري مي گويد: «از هر 100 نفري كه علاقه مند به اين كار هستند حتما يك نفر اين شغل را پيگيري مي كند.»

محمدي كيا خيلي از اين كه راننده اتوبوس برقي باشد راضي نيست چرا كه گرفتن بليت از مسافر و كارهاي حاشيه اي اين اتوبوس ها را سخت

مي داند اما نادري دوست دارد رانندگي با همه اتوبوس ها را ياد بگيرد.

تنها مشكل اين زنان استخدام شان به شكل رسمي است. به آن ها قول داده اند تا پس از يك سال رسمي شوند. البته شرط رسمي شدن آن ها در زمان انعقاد قرارداد سن آن ها است كه بايد زير چهل سال باشد. حقوق اين زنان وابسته به مقدار ساعت هايي است كه كار مي كنند راننده هايي كه دو شيفت كار مي كنند و روزهاي تعطيل نيز در خط هستند حدود 600 هزار تومان حقوق مي گيرد و حداقل حقوق اين رانندگان حدود 400 هزار تومان است. با آن كه شغل رانندگي شغل سختي است ولي آن ها فكر مي كنند تا زماني كه شركت واحد به آن ها نياز داشته باشد، آماده كار باشند.

آن ها به خاطر علاقه شان به اين كار سختي هايش را پذيرفته اند.

مي گويند: «بعضي از مسافران زن ناراضي از فضاي محدود اتوبوس هاي بي آر تي هستند.» اما نادري تاكيد مي كند: «تعداد مسافران مرد بسيار بيش تر از زنان است ولي گاه كه تعداد زنان بيش تر مي شود يك اتوبوس ويژه تنها زنان را سوار مي كند.» براي آن ها فرقي نمي كند كه مسافر زن باشد يا مرد، اما وقتي تعداد مسافران مرد زياد است. ترجيح مي دهند كه اتوبوس را پر كنند و خالي از مسافر مسير را طي نكنند.




بازديد کننده گرامي: با توجه به وظيفه پورتال اشتغال در خصوص اطلاع‌رساني جامع در حوزه‌هاي مختلف مرتبط با اشتغال، مسئولين اين پايگاه اطلاع‌رساني آمادگي دريافت مطالب شما شامل؛ مقالات، گزارش‌ها، کتب،و آدرس ساير پايگاه‌هاي اطلاع‌رساني مرتبط جهت ارزيابي و ارائه آن با حفظ حقوق مالکيت معنوي مربوطه بر روي سايت پورتال اشتغال را دارند. در صورت تمايل اطلاعات خود را ارسال نماييد.


 

 

پايگاه اطلاع‌رساني اشتغال كارجو، كارفرما

صفحه اصلي    تماس با ما     ارسال اطلاعات    درباره ما    پرسش و پاسخ

كليه حقوق مادي و معنوي اين پايگاه متعلق به سازمان تجاری سازی فناوری و اشتغال دانش‌‌آموختگان مي باشد

استفاده از اطلاعات با ذكر منبع بلامانع است